De wereld van Mecklenburg/Vorpommern

Al vroeg vertrokken, 08.00 uur, omdat we voor de Mittagsruhe van 1 to 3 uur op de camping wilden arriveren.
De Spanjaarden mogen dan een siësta houden, maar hier in Duitsland is de Mittagsruhe bij elke camping een vast gebruik.
Naast snurkende Duitsers levert dit fenomeen nog een groot nadeel op: Je kunt de camping niet op, maar ook niet af.
Je zult moeten wachten tot de campingbaas ontwaakt en de poort weer open doet. Ook al heb je een pasje voor de slagboom….tussen 1 en 3 werkt die  dus  niet.
De reis verliep voorspoedig, auto en caravan deden het goed. Dus de stemming was goed, alleen af en toe onderbroken door een chagarijnige blik op de benzinemeter, waarbij we constateren dat niet alleen de bestuurder zuipt…

Wij redden het voor de Mittagsruhe op de camping te arriveren en zetten met een redelijke souplesse ons kleine voortentje op. Krachttermen blijven binnensmonds hetgeen ons gepast trots maakt.
De meeste caravans moeten nog komen, maar dat wordt na 3 uur. En ja hoor, kort na 3 uur trekt een hele caravaan caravans het veldje op, dat voor onze groep gereserveerd is.

Wij rijden nog even snel het dorpje Winsen in om een supermarkt te vinden.
Midden in het dorp, aan een hele drukke doorgaande weg staat een gebouw met een hoge schoorsteen. En daar bovenop, een nest met jonge ooievaars. Vader en moeder vliegen af en aan.

Vijf uur is er gezamenlijk koffie drinken.
We nemen onze stoeltjes en kopjes mee en scharen ons in de grote kring, die voor de caravans van de reisleiding is opgebouwd. Uiteraard schudden we links en rechts wat handjes en proberen wat namen in vogelvlucht in te prenten. Dit werkt niet echt en ook de kring maakt een gesprek met iemand anders dan je buurman links of recht onmogelijk. Er is gebak en een lekker bakkie.

Na de koffie wacht nog een spannende taak:  de satellietschotel moet worden opgesteld……!!
Een week eerder, bij het proefkamperen in Ootmarsum, hadden we een nogal traumatische ervaring opgedaan. Uren draaien met de schotel, eindeloos piepen met de “Satfinder”, maar geen beeld. Toch zeker toen een dag blind staan roeren in het Heelal, op zoek naar Astra 1,2 of 3. En naast ons stond een man, die had precies hetzelfde probleem. Ook hij omarmde zijn schotel meer dan een halve dag, terwijl de “Satfinder”de meest intense piepjes uitstootte. Maar ook hij …..geen beeld.
Naast mijn buurman stond een man, die zeer ontspannen een krantje onder de luifel zat te lezen en ons af en toe meewarig aankeek.
Op mijn vraag of hij wel beeld had antwoorde hij: “Dat gestuntel waar jullie mee bezig zijn, heb ik jaren geleden al opgegeven. Ik heb geen TV bij me en heb een heerlijk rustige vakantie”
Dat dan weer wel dus.

In Winsen bleef ons deze ellende bespaard. Even draaien en …..direct beeld. Dit succes is zeker niet in de laatste plaats te danken aan een behulpzame schoonzoon, die thuis enkele dingen haarfijn had ingeregeld.

Henk en Ingrid