De wereld van Mecklenburg/Vorpommern

Gisteren rustig aan gedaan. Naar Celle om panorama’s te maken en daarna wat boodschappen voor de voorraadkast.

Vandaag willen we naar Bergen Belsen, het kamp waar Anne Frank is omgekomen.
Het is nog steeds stralend weer en warm. Het kamp ligt hemelsbreed zo,n 8 km bij ons vandaan en bereikbaar via een drukke weg.
Ik besluit een route in de gps te zetten door een rustig bosgebied. Zo moeten we 25 km fietsen voordat we bij Bergen Belsen zijn.

Halverwege krijg ik toch een beetje de zenuwen. We fietsen over verlaten bospaadjes, soms niet meer dan een met onkruid vol gegroeid karrespoor.
Er is niemand te zien en er woont niemand. Ik realiseer me dat als we hier vallen of ons iets anders overkomt, ik niet zou weten hoe ik de hulpdiensten duidelijk kan maken waar we ons bevinden.
De uitgestrektheid en de grote stilte van dit deel van het land overvalt ons. Stug doorfietsen en genieten van de natuur. Eindeloze naaldbossen op een tapijt van bosbesstruiken.
naamloosUiteindelijk komen we bij “die Gedenkstätte”  Bergen Belsen.
Grote parkeerplaats, indrukwekkende entree met grote poort en gebouwen. zoals  het documentatiecentrum.
In het docu-centrum vinden we foto’s films en documenten van slachtoffers, overlevenden en bevrijders.
We lopen zo’n 3 kwartier rond en worden niet vrolijker. Het kamp zelf is grotendeels geëgaliseerd. Barakken e.d. kun je er niet vinden. Wel grafheuvels, waarin massagraven van onvoorstelbare aantallen slachtoffers. Tintigduizend,……Tweeënvijftigduizend…… etc.
Het is goed om te zien hoe goed de Duitsers dit monument onderhouden en het gehele jaar door  openstellen. We zien vele bussen met schooljeugd, die het kamp bezoeken.

De terugtocht is een makkie van 9 km.
Omdat we de volgende dag vertrekken naar onze volgende camping breken we de tent deze avond al af om te voorkomen dat deze misschien nat wordt.
We hebben de tent nog maar net droog ingepakt, als de lucht betrekt en gerommel in de verte slecht weer aankondigt. En weldra vallen de eerste druppels.
Na vijf minuten begint het te hozen, een ware wolkbreuk. Voor onze caravan ontstaat een zee van water, de hagelkorels slaat zo hard op het dak van de caravan, dat het een verademing is om de gehoorapparaten uit te doen.  Na een half uur keert eindelijk de rust terug. Een kleine inspectie leert, dat we er schadevrij vanaf zijn gekomen. In tegenstelling tot onze reisleiding, die het verlies van een luifel moesten betreuren.

Morgen wacht een reis van 300 km